$

غروب که میشه بوی مریم از توو پنجره ها میاد توو خونه های دارابخونه هایی با آجرایی خستهاینجا بازار تلخ عزا داراستتا شب میشه مریمو آشنا ندیدهتوو این زمان تموم واژه ها غریبه انتا غرق بشه پشتِ رودِ شب میونِ کوهنگاه مادری که با شنا غریبسمریمم کجایی؟ برا لباستاندام آزادِ قامتی ندارمبیا مادر استقامتی ندارمخوب و بد تویی بی تو قیامتی ندارموقتی که تو تبِ کَری ان همهخواب وسط این قریه ان همهمادر بعدِ زوزه های گرگا میگهکدوم زوزه بویِ خون مریممهمریمم گلِ ناب امیدماینجا صورتا همو به نقاب لو میدنچشما دیدنو به خواب لو میدنماهیا همو به قلاب لو میدنکل عمرِ تو صرف چی میشه میشدسکون واست یه دردِ دیرینه میشدلایِ درختا که به ارّه میگفتن تقدیرحرکت تو پوزخندِ بی ریشگی شدمریمم کجایی؟خوب و بد تویی بی تو قیامتی ندارممریمم کجایی؟جهان کوچیک و فانیه ننهدست هات زندانیه ننهدیوونه یِ این خرده نفسی هاجانم اینجا جانیه ننهتوو غروب کبود جوونه هاکدوم مرگو بدم به ثانیه ننهتوو فرسایش خِفَت سنهوایِ گَردی توو نفرت شنجهان غمین و خالیه ننهزمینه بیماریه ننهچشماتو بازِ رفتن بذارجهان نگهبانیه ننهزبونی که نگه قربان همونسریه که قربانیه ننهنبودم دنبالِ مصلحتممن صدای اسلحتم ننهجهان روزی بی کسیهیه زخم بازِ بی بخیهدلت گرمِ نونِ توو سفرتجهان چه دندونه ننهکه وقتی سر میکِشی بهشسمباده یِ زر میکشی بهشحالا جر بده که ، کلِ جهان نونه ننه